> sümeyye betül

gerisi kasım

mevsimlerden arta kaldım kışa ekle beni yine de
buğusu silinmiş camların kiridir ellerime bulaşan
son kelimemi de aminlere sakladım
riyasında gençliğimi düğümlediğim kapılar
iklim kolluyor yağmur bitene kadar

demek seni öğrettiler bana bu gün:
bir annenin doğurduğudur –kasımpatı-
yağan varsa üstüme yorduğumdur ki
iplik iplik söküldü kime baktımsa
kim estiyse üşüdüm “sen” diye buz tuttu seslerim-
den sevinçler kattım demetlerine şehrimin
bir bağışlamalar eskittim ki sorma
beni şair kıldı; yalan kıldı bu gün
sağlam niyetler tuttum ışığa kapandım
sana yeşil, sana çınar, sana dağ gibi
cesur -kasımpatı- övünçler dikeceğim
okuduğum duyduğum ne varsa yorulduğum
sana yanılacağım sevincimi çok görme

işte ben! bu dörtlünün parmaklığısın
varlığını kavramak gibi hallerim
ben dediysem, yöresinde “sen” bulunmaz tekiller
yetişemediğim gölgesi günlerimin mesela
çünkü ben, dedi ki, günlerden kasımpatı
sen çoğalan sesini muhalif alıştır
ben! çoğal ve sesini alıştır tasdike
sonra kişilik kuralım teorik dengelerden
adımlarımız uygun; adım uygun; ileri!
ve sen ve ben bireylem etmeyeceksek
haberimizi salalım hakir kılsınlar bu cinneti
sorsunlar bunca ayrık duruşumuzdan
sorsunlar; bir adımız var kaç parça gerisi

…